peki yaz mahmurluğunu geride bırakıp, epeyce boşlamış olduğum space'imi birazcık doldurayım..

 

geçen akşam köftenin fazla mesaisi sonrasında, Bilkent'in yollarında tilkilerin cirit attığı ıssız Doğu Kampüsündeyken, eve gitmek üzere arabaya bindik. Köftenin kontağı çevirmesi ve arabanın bu ilk harekette çalışmaması üzerine aklıma bir senaryo geldi..(buraya bir not eklemeliyim: şimdi yazıya başlarken amacım size bu aklıma gelen senaryoyu anlatmaktı..ama şimdi anlatmaya devam ettikçe, benim ruh sağlığımla ilgili ne gibi yorumlar yapacağınızdan endişe etmeye başladım..neyse, devam) araba çalışmayınca "ulan!" dedim.."şimdi şurdan çalıların arasından zombiler saldırsa, herifler hayvan gibi güçlü zaten, camları da kırarlardı gittiydi bizim caanım etler butlar, hayatta kaçamazdık, yemişlerdi bizi şuracıkta" dedim..valla abartmıyorum..aynen bunlar geldi aklıma..saniyeler içinde tabi..anlık bir korku-gerilim senaryo refleksi geliştirmişim anlaşılan.....bakmayın öyle, delirmedim......henüz :)

---

havalar yavaştan soğumaya başlıyor..sıcak havalarda kışı, soğuk havalarda da yazı özleyen bünyemi terbiye etmeliyim..

---

köfte Cebit'e gidicek...insanın teknolojiyi böylesine tutkuyla yakından takip eden bir köftesi olması çok güzel...gitsin, gelsin hem İstanbul hem de Cebit hikayelerini dinler, belki buraya yazarım bile.. :)

---

insanlara hiç beklemedikleri anlarda ufak da olsa hediye vermek muhteşem bir duygu..hatta rahatlıkla diyebilirim ki insanın kendisine bir şeyler almasından çok daha keyifli..sürpriz yapmayı seven bir olarak imkanlarım ölçüsünde bunu yapmaya çalışıyorum....sanırım çok zengin olsam habire böyle şeylere harcarım paramı...evde bir sürü hediye sahibini bekliyor mesela...sahipleriyle biraraya gelebilsem...

---